Er zijn momenten die zo puur zijn, dat je ze bijna niet durft te verstoren. Momenten waarin alles stil lijkt te vallen, behalve wat écht is.

Ik mocht getuige zijn van zo’n moment. Jaimy liet haar haar afknippen. Haar dat begon uit te vallen door de chemokuren. Niet in de beslotenheid van haar badkamer, maar bewust, met aandacht, met liefde. En ik was daar, met mijn camera.

Wat ik zag, was geen ‘verandering van kapsel’. Het was een overgang. Een afscheid. Een langzaam loslaten van iets dat jarenlang deel was van haar identiteit. Haar haar als symbool van vrouwelijkheid, van levendigheid, van controle. Pluk voor pluk op de grond.

Elke knip was beladen.
Zonder woorden werd voelbaar wat het betekent om overgeleverd te zijn aan een proces dat je niet kiest, maar wél bewust kunt ondergaan.

Er zat zoveel in die stilte: kracht, verdriet, moed, overgave.
Er werd gelachen. Er werd gevoeld. En er werd losgelaten.

Wat ik vastlegde, ging voorbij aan vorm. het was gevoel, rauw en onbewerkt. Een moment dat zich niet liet sturen, maar alleen maar gedragen kon worden door Jaimy’s kracht. Haar stille vastberadenheid vulde de ruimte met alles wat gezegd mocht worden, zonder dat er woorden nodig waren. Alles was aanwezig en alles werd gezien.