Moeder-dochter portretten. Ze raken mij. Deze mooie serie van Elise Milou waarin ze samen met haar moeder wordt vastgelegd, heeft mij ook opnieuw doen stilstaan bij de relatie tussen moeder en dochter. Een thema dat groter werd toen ik zelf moeder werd van mijn eigen dochter.

De liefde tussen moeder en kind is onvoorwaardelijk, maar naarmate je ouder wordt, is het niet altijd een vanzelfsprekendheid, geen garantie. Het is iets dat groeit, verandert en zich ontwikkelt. Soms hoef je er weinig voor te doen, dan lijkt het alsof de liefde vanzelf stroomt. Maar soms vraagt het moed en geduld, het vermogen om elkaar los te laten en opnieuw naar elkaar toe te groeien. Die liefde, die ooit zo vanzelfsprekend was, vraagt nu om een andere vorm van zorg en aandacht, een die niet altijd zichtbaar is. 

Wanneer je zelf moeder wordt van je eigen kinderen, begint die liefde te veranderen. Je kijkt naar je eigen moeder en ziet niet alleen de vrouw die je grootbracht, maar ook een vrouw die, net als jij, ooit met liefde en onzekerheid haar kinderen heeft grootgebracht. Het vraagt moed om dat te erkennen, het vermogen om haar niet alleen als moeder, maar ook als vrouw te zien.

Het vinden van elkaar is niet altijd snel of makkelijk. Soms vraagt het om kwetsbaarheid, om te durven toegeven dat je iets mist of gemist hebt. Het is loslaten en weer opnieuw naar elkaar toe komen, van elkaar ruimte geven en tegelijkertijd de band te behouden die nooit echt breekt omdat het de bron is waar je vandaan komt.