Ik vroeg haar:
“Hoe kun je zo oud worden met zoveel sprankeling in je ogen?
Zo vol moed, terwijl je je dochter bent verloren?” 

Ze keek me aan, met ogen die veel hebben gezien.
Rimpels vol verhalen, zacht maar sterk.

En ze zei:
“Je kind verliezen… dat hoort niet. Het klopt niet.
Elke dag denk ik aan haar. Maar juist daardoor
weet ik hoeveel er nog is om voor te leven.

Zoveel om dankbaar voor te zijn.”

In haar ogen zit geen vergeten,
maar herinnering vol kracht.
Ze verbergt haar verdriet niet.
Ze laat zien dat liefde blijft.

En misschien is dát wel levensmoed:
verdriet toelaten 
en tóch blijven glimlachen naar de dag.